Kultna gradska institucija nezavisne kulture, Hercegnovsko pozorište, danas slavi rođendan.

Prva premijera Hercegnovskog pozorišta održana je 31. oktobra 1984. godine u sali Osnovne škole Milan Vuković. Bilo je to, kako piše na Facebook nalogu pozorišta, trivijalno skazanje u dvadeset slika po motivima Rejmona Kenoa – “Stilske vježbe”

U predstavi su igrali Lidija Petrone, Bojana Rakić, Snežana Simić, Milena Cica Radović, Željko Darmanović, Vlado Serafimovski, Danilo Vukčević, Saša Vidić, Željko Vavić, Milo Knežević, Špiro Živković, Milovan Mićo Lalović i Biljana Stamenković. Reditelj je bio  Momir Mićunović, scenograf Anđelko Arnautović, kostimograf Vesna Labović, muzika Nebojša i Seška Vojvodić, majstor svjetla Neno Uljarević.

U međuvremenu, Hercegnovsko pozorište je izraslo u respektabilnu trupu, što je u uslovima nekadašnje zajedničke države svakako bio veliki uspjeh, zatim u inkubator gradske nezavisne scene – ateljee u palati Burovina, nekadašnjoj zgradi pozorišta, koristili su slikari Izabela Matoš, Vojislav Vojo Kilibarda, Nada Arnaut, Nikola Ćurčin, tu je organizovan rad dramskog studija i škole crtanja, a u amfiteatru programi Filmskog Festivala, Sinestezije, Hercegnovskog Strip Festivala, Noći kulture – da bi na kraju izgubilo prostor za rad, a hercegnovska scena ostala uskraćena za vjerovatno centralni fizički toponim alternativne kulture.

”Ipak, i dalje ostaje pitanje – gdje je danas Hercegnovsko pozorište, zbog čega je neophodno problematizovati i strateški odnos prema pozorištu kao instituciji u gradskoj kulturnoj politici, pa se zapitati – kako je moguće da Hercegnovsko pozorište, od osnivanja do danas, nema zgradu u svom vlasništvu, a pritom je opaženo kao gradski teatar u formalnom smislu (bitno je naglasiti da je Opština Herceg Novi podržala svaki pozorišni projekat HP)? Jesmo li mogli biti Evropska prijestonica kulture bez Hercegnovskog pozorišta? I konačno – da li je entuzijazmu istekao rok trajanja?” – napisao je Vuk Vuković, producent, u autorskom tekstu Hercegnovsko Pozorište između progona i solidarnosti: (ne)moć publike – 5 godina kasnije