Sevdah na tvrđavi: dolazi sarajevska Divanhana

Promocija nove knjige Ksenije Popović „Očevi ispred sinova“ će biti održana u foajeu Dvorane Park, 18. marta sa početkom u 19 časova.

Knjiga „Očevi ispred sinova“ otvara snažna i aktuelna pitanja porodičnih odnosa, nasljeđa, identiteta i odgovornosti kroz upečatljivu i emotivnu priču koja podstiče na razmišljanje i dijalog.

Autorka istražuje teme krvne osvete, porodične odanosti i pokušaja pojedinca da se oslobodi tereta prošlosti. Roman postavlja pitanje da li je moguće pobjeći sjenkama porodičnih grjehova i prekinuti lanac nasilja koji traje generacijama.

O knjizi će pored autorke govoriti Marija Ćetković, koja će ujedno biti i moderatorka veče

Sekretarijat za kulturu i obrazovanje OHN: kampanja „Kulturom protiv nasilja“

19. mart u 12 č.
Dvorana Park
Ulaz slobodan

Tekst i u režija: Žana Gardašević Bulatović

Predstava „Znam. Neću!“ multimedijalni je umjetnički projekat koji se bavi temom bolesti zavisnosti. Kroz istinite priče pretočene u dramsku igru, publika prati kako počinje put zavisnosti i zašto je iz tog kruga teško izaći. Fokus predstave je na ljudskim sudbinama, ličnim izborima i borbama, sa snažnim akcentom na prevenciju.

U predstavi igraju Maša Labudović i Stefan Vuković. Muziku potpisuje Anton Lekočaj, koreografiju Tamara Vujošević Mandić, video materijal Goran i Vuk Brnović, dok je dizajn Dragana Koprivica.

PREDSTAVA: „I SVAKI PUT KAO DA JE PRVI“

31. mart u 20 č.
Dvorana Park
Cijena ulaznice 8 €

Režija: Jovana Tomić
Teskt: Borisav Stanković/Dimitrije Kokanov

Igraju: Gordana Djurdjević Dimić – Aničina majka
Jelena Matijašević – Anica
Jelena Stajkovac – Tašana
Biljana Nikolić – Tašanina majka
Nikola Rakić – Ita
Dejan Tončić – Kaluđer, Saroš, Miron

Dramaturg: Dimitrije Kokanov
Koreografkinja: Maja Kalafatić
Kostimografkinja: Selena Orb
Kompozitorka: Miša Cvijović

Riječ dramaturga

Osnovni materijal za konstruisanje teksta I svaki put kao da je prvi preuzet je iz pripovetke Pokojnikova žena, te drame Tašana Borisava Stankovića. Primenjen je princip dekomponovanja proznog i dramskog materijala te ponovno sklapanje kompozicije metodama fragmentiranja dramskog sadržaja i dramatizacijom proznog sadržaja. Adaptacija nastale tekstualne sturkture koja postavlja dve glavne junakinje iz dva dela Bore Stankovića: Anica iz pripovetke i Tašana iz drame, obezbedila je osnovnu dramsku strukturu praćenja narativa o životu žena koje su ostale same i sa tom okolnošću se suočavaju. Dalja adaptacija je omogućila da se u originalnim tekstovima udovice zamene pozicijom ostavljenih, u romantičnom odnosu odbačenih žena, te da kompletan narativ bude narativ preboljevanja tj. traženja izlaska iz polja poražene tj gubitnice. Sledeći nivo intervencije je postupak aktuelizacije nastalog teksta. Aktuelizacija je izvršena dramaturškim metodama montaže i kolažiranja nastalog dramskog materijala sa dokumentarnim materijalom preuzetim iz dnevne štampe i pre svega tekstualnih ženskih ispovesti i razgovora sa različitih foruma na temu ostavljanja, preboljevanja, preispitivanja tradicionalnog okvira vaspitanja žena u Srbiji danas.

Aproprijacija različitog medijskog sadržaja je omogućavala objektivnije sagledavanje, iščitavanje i učitavanje novih značenjskih celina u tekstu. Novonastala konstrukcija predstavlja svojevrsno povlačenje paralele u narativma problema emancipacije žena u patrijarhalnom društvu s početka dvadesetog veka i njihovog revidiranja u kontekstima “oslobođene žene“ u društvu početka dvadeset prvog veka.

Tašana i Anica su simboliče bliznakinje, dva arhetipa, dva modela, dva lica unutar istog mehanizma, mehanizma preboljevanja i oslobađanja od pozcije koja podrazumeva zavisnost od muškarca kao životnog stabilnog oslonca.